Ιατρική Φροντίδα – Διαχείριση Πόνου

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΝΜ

Ο πόνος μετά από την ΚΝΜ είναι ιδιαίτερα συχνός, αφού πρόσφατες μελέτες ανεβάζουν την επικράτησή του μεταξύ 77% και 81% ενώ σε πολλούς ασθενείς είναι σοβαρός με σημαντικές επιπτώσεις στην καθημερινή λειτουργικότητά τους, την ποιότητα ζωής και την κατάθλιψη. Κάποιες μελέτες υποστηρίζουν ότι οι συνέπειες του πόνου στην ποιότητα ζωής, μπορεί να είναι μεγαλύτερες από ότι η κάκωση αυτή καθεαυτή. Ο πόνος τείνει να είναι σταθερός με την πάροδο του χρόνου, στις περιπτώσεις δε που αλλάζει, συνήθως επιδεινώνεται. Εκδηλώνεται με πολλές μορφές, ανάλογα με την εντόπιση, την ποιοτική περιγραφή και την υποτιθέμενη αιτιολογία, κάτι που εξηγεί την ευρεία επίπτωσή του στη λειτουργικότητα, αλλά και τη δυσχέρεια στην αντιμετώπισή του.

Τα περισσότερα συστήματα ταξινόμησης του πόνου που συνοδεύει την ΚΝΜ, τον διαχωρίζουν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: στο μυοσκελετικό / αλγαισθητικό και το νευροπαθητικό / νευρολογικό. Ο νευροπαθητικός πόνος ως μία κατηγορία, έχει μία επικράτηση που ανέρχεται στο 30%-40% των ατόμων με ΚΝΜ πέντε ή περισσότερα χρόνια μετά την κάκωση. Ο μυοσκελετικός πόνος φαίνεται ότι είναι συχνότερος, εμφανίζεται στο 50%-60% των ατόμων με ΚΝΜ πέντε ή περισσότερα χρόνια μετά την κάκωση, και είναι ηπιότερος από το νευροπαθητικό. Ο μυοσκελετικός πόνος αναφέρεται στον πόνο που προέρχεται από περιοχές όπου διατηρείται μία ελάχιστη αίσθηση και ο πόνος ξεκινά από τους αλγοϋποδοχείς εντός των μυοσκελετικών δομών (μύες, τένοντες, σύνδεσμοι, αρθρώσεις, οστά). Άμεσα μετά την κάκωση, η πηγή του πόνου μπορεί προφανώς να σχετίζεται με οστικό, αρθρικό ή μυϊκό τραύμα.

Πόνος επίσης μπορεί να απορρέει από κάταγμα σπονδύλου και ρήξη συνδέσμων που σταθεροποιούν τη σπονδυλική στήλη. Ο πόνος αυτός επηρεάζεται από τη θέση του κορμού και τη δραστηριότητα. Ο πόνος ο οφειλόμενος σε μυϊκό σπασμό, μπορεί να ξεκινά αρκετό χρόνο μετά την κάκωση. Πόνος οφειλόμενος σε σύνδρομα υπέρχρησης, εμφανίζεται σε περιοχές με φυσιολογική αίσθηση και υψηλό βαθμό δραστηριότητας, όπως ο ώμος. Ο πόνος στον ώμο είναι ο πιο συχνός σε αυτήν την κατηγορία και προκαλείται από τενοντίτιδα του δικεφάλου, σύνδρομο πρόσκρουσης του στροφικού πετάλου, υπακρωμιακή θυλακίτιδα και οστεοαρθρίτιδα. Ο πόνος στον ώμο σε άτομα με χρόνια παραπληγία έχει μία επικράτηση που κυμαίνεται από 40% έως 60%. Ο πόνος στον ώμο μετά από τετραπληγία, συχνά απορρέει από αστάθεια του ώμου λόγω αδυναμίας των σταθεροποιητών μυών αυτού, καθώς επίσης λόγω συμφυτικής θυλακίτιδας του ώμου από έλλειψη παθητικού και ενεργητικού εύρους κίνησης και υποκείμενης σπαστικότητας. Πόνος στον αγκώνα σε άτομα με παραπληγία είναι επίσης συχνός (15% – 35%) και οφείλεται κυρίως σε έξω επικονδυλίτιδα.

Ως νευροπαθητικός πόνος, ορίζεται ο πόνος που δημιουργείται από μία βλάβη ή νόσο που προσβάλλει τη σωματοαισθητική οδό. Ο πόνος από την ΚΝΜ γίνεται αντιληπτός κάτω από το επίπεδο της βλάβης, σε περιοχές χωρίς φυσιολογική αίσθηση. Ο πόνος στη ζώνη μετάβασης εμφανίζεται στο επίπεδο της βλάβης και μπορεί να οφείλεται σε παγίδευση νεύρων. Ο ριζιτικός πόνος είναι νευροπαθητικός πόνος, εμφανίζεται στο επίπεδο της βλάβης και προκαλείται από βλάβη των νευρικών ριζών που σχετίζεται με την αρχική κάκωση ή επακόλουθο ερεθισμό. Ο σπλαχνικός πόνος εμφανίζεται στην κοιλιακή περιοχή, τυπικά μετά την ΚΝΜ και θεωρείται ως νευρολογικός/νευροπαθητικός σύμφωνα με κάποια συστήματα ταξινόμησης. Επειδή στις αιτίες του σπλαχνικού πόνου μπορεί να περιλαμβάνονται η απόφραξη του ορθού και των ουροφόρων οδών, νεφρόλιθοι ή άλλες ενδοκοιλιακές παθολογικές καταστάσεις, ο σπλαχνικός πόνος σε αυτές τις περιπτώσεις ταξινομείται ως αλγαισθητικός πόνος.

Red Line